|
Sylwetka profesora Tytusa Maksymiliana Hubera Tytus Maksymilian Huber urodził się 4 stycznia 1872 roku w Kościenku nad Dunajcem, uczył się w szkole ludowej w Limanowej, a następnie w gimnazjum w Krakowie, Nowym Sączu, Kołomyi i Lwowie. Mając 18 lat rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Szkoły Politechnicznej we Lwowie, która w owym czasie była jedyną uczelnią techniczną z polskim językiem wykładowym. Jako wybitnie uzdolniony uzyskał stypendium, co umożliwiło mu odbycie jednorocznych dodatkowych studiów z matematyki i astronomii na Uniwersytecie Berlińskim. Po powrocie do Lwowa uzyskał w 1904 roku doktorat za pracę z teorii stykania się ciał sprężystych i opublikował jedną z najsławniejszych swoich prac, w której formułował znamienną hipotezę „można z wielkim prawdopodobieństwem uważać energię odkształcania postaciowego za miarę wytężenia materiału. W 1914 roku został wybrany na rektora uczelni, lecz funkcji swej nie zdążył objąć, bowiem wraz z wojskową załogą twierdzy Przemyśl dostał się do niewoli rosyjskiej i przebywał w Kazaniu. Dzięki staraniom znanego uczonego rosyjskiego S.P. Timoszenki uzyskał po pewnym czasie pozwolenie na korzystanie z biblioteki Uniwersytetu w Kazaniu oraz nauczanie fizyki w polskim gimnazjum w Kazaniu. Po zakończeniu I wojny światowej wrócił do Lwowa i w 1918 wznowił działalność naukową i dydaktyczną. W roku akademickim 1921/22 piastował godność rektora Politechniki Lwowskiej. W 1923 r. został członkiem Kasy im. Malinowskiego. W 1928 przeniósł się do Politechniki Warszawskiej. Po drugiej wojnie światowej wykładał na Politechnice Gdańskiej. Był wśród pierwszych organizatorów Wydziału Mechanicznego Politechniki Gdańskiej. Wygłosił też wykład inauguracyjny na rozpoczęcie roku akademickiego 1946/47. Motto jego wykładu brzmiało „SALUS REI PUBLICAE SUPREMA LEX ESTO” TZN DOBRO rzeczpospolitej winno być najwyższym prawem. W 1949 r. wyjechał do bliskiego sercu Krakowa. W 1950 roku Politechnika Gdańska uhonorowała Profesora, jako pierwszego w swojej krótkiej historii, tytułem doktora honoris causa, a w grudniu tegoż roku Profesor zmarł. Profesor Huber był wybitnym teoretykiem wytrzymałości materiałów. Prowadził pionierskie prace w zakresie teorii płyt, teorii współdziałania płyty z żebrem przy zginaniu oraz teorii stropów grzybkowych. Dbał o to, by wyniki swych dociekań wiązać z konkretnymi zastosowaniami technicznymi, w tym wypadku w nowoczesnych konstrukcjach żelbetonowych. Szczególnie ważne były jego prace dotyczące zagadnień statyczności układów sprężystych oraz studia nad układami obciążonymi poza granicę sprężystości. Reprezentował naukę polską za granicą na zjazdach i kongresach międzynarodowych; m.in. w ramach Komitetu Współpracy Intelektualnej przy Lidze Narodów wygłosił cykl wykładów pt. „Z teorii płyt ortotropowych” na Politechnice Związkowej w Zurychu ( 1929 ), na zaproszenie Stałego Komitetu Międzynarodowego Stowarzyszenia Mostów i Konstrukcji Inżynierskich – podstawowy referat o teorii stropów grzybkowych w Paryżu ( 1932 ), a na IV Międzynarodowym Kongresie Szynowym w Dusseldorfie ( 1938 ) przedstawił wyniki swych badań nad wyboczeniem cieplnym torów z szyn spawanych. Profesor Tytus Maksymilian Huber, powszechnie znany wśród inżynierów mechaników i ceniony poza granicami kraju położył również wielkie zasługi dla rozwoju polskiej nauki i kultury, pracując społecznie w Zarządzie Kasy im. Malinowskiego, która odegrała doniosłą rolę w życiu społeczeństwa polskiego na przełomie XIX I XX wieku. Przez wiele, wiele lat nazwisko profesora Hubera przewija się w składzie Komitetu Kasy oraz licznych jej komisji. W przededniu wybuchu II wojny światowej zmarł nagle prezes Komitetu prof. Karol Lutostański. Obowiązki prezesa przejął więc dotychczasowy wiceprezes prof. Huber. W czasie II wojny światowej, aż do pierwszych dni powstania warszawskiego reprezentował on Kasę przy nieuniknionych kontaktach z władzami okupacyjnymi i Zarządem m. Warszawy oraz organizował konspiracyjną działalność Kasy. W tych niezwykle trudnych warunkach zabiegał o ratowanie i zabezpieczenie dorobku naukowego, a pracownikom naukowym, pozostającym bez środków do życia, starał się nieść pomoc materialną; pomoc ta sporadycznie docierała nawet do Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, oddzielonego od Warszawy granicą. Podsumowując sylwetkę profesora Tytusa Maksymiliana Hubera można stwierdzić, że był on naukowcem i społecznikiem, ale również symbolem tradycji patriotycznych.
|
 
|
